یار محمد اوولس کلن و، کله چې یې لومړی ځل هغه قافله وليده.

هغه د خپل پلار پسونه شنه غونډیو ته بوتلي وو، او پسونه خواره شوي وو، چې یو ناڅاپه یې د کوهي څنګ ته د یوې اوږدې قطار سترګې ولګیدې: آسونه د زعفران، غالیو او ورېښمینو ټوکرو لاندې نږدې و چې مات شي.

یو سوداګر، چې د سپینو زرو ګوته یې لرله، خپل ملګري ته د پیښور بیه په اوچت غږ ویله، او یار محمد یو شمېر واورید چې د هغه پلار به یې په کال کې له پسونو نه هم دا ډېر نه ګټلی و.

له هغې ورځې وروسته، هغه پسونو ته په نوي نظر کتل. نور یې هغه د خپلې کورنۍ ساتونکي نه ګڼله، بلکې هغه څه چې یې له مخکښو ساتي.

"ته د بل چا د پیسو په فکر کې ډېر یې، او د هغه څه په فکر چې الله تاسو ته دمخه راکړي، لږ یې،" پلار ویل، کله چې یار محمد یوه ماښام ورته وویل چې غواړي د پسونو یوه برخه خرڅه کړي، سودا واخلي، او پخپله سودا وکړي.

"روزي د دې نه نه راځي چې ته ورپسې منډې کړې. دا تاته راځي، کله چې وخت پوره شي."

یار محمد سر وخوزوله، لکه هغسي سر خوزول چې خبرو ته درناوی کوي خو پلان یې دمخه جوړ کړی وي. په ذهن کې یې دمخه حساب کړی و: دولس پسونه خرڅ، د هغو پیسو وړۍ او وچې شاتوتي اخیستل، په پیښور کې د ګټې سره خرڅول، او د درې چنده پیسو سره بیرته راستنیدل.

مور یې هیچ نه ویل. یوازې یې د سفر سهار یوه ټوکر کې ډوډۍ او بادامونه ورکړل، او یوه کوچنۍ کاڼۍ یې ورکړه چې پرې یوه دعا لیکل شوې وه، چې کله لار سخته شي، دا دعا وکړي. هغه کاڼۍ یې کوچنۍ کړه او د جامو لاندې یې کیښوده، د عقیدې په خاطر نه، بلکې د ادب په خاطر.

سبا سهار، لمر لا نه و ختلی، چې یار محمد دولس پسونه د کلي سوداګر ته وپلورل. سوداګر، یو زوړ سړی چې هر کال د دوی وړۍ اخیسته، قیمت یې ښه ورکړ، خو کله یې چې پیسې په لاس ورکړلې، یوازې دا یې ورته وویل: "ګوره چې دا پیسې دې خوبونو ته قربانی نه کړې."

یار محمد پیسې د وړۍ او وچو شاتوتو لپاره ورکړې، چې د سیمې خاص محصول و او په پیښور کې ارزښت یې درلود. یو خر یې کرایه کړ، بار یې پرې کیښود، او د پلار سره په دروازه کې ودرید.

پلار یې هیڅ نه ویل، یوازې یې لاس پر یار محمد سر کیښود، لکه څنګه چې کله ماشوم و کاوه. "لاړ شه، خو دا مه هیروه چې کور تل همدلته دی."

لار اوږده وه. د لومړي ورځې تر ماسپښینه، یار محمد یوازې خپل زړه له ویرې او خوشحالۍ ډک احساس کاوه، دا دوه احساسات چې یو له بل سره جګړه کوله. کله چې لمر پریوت، او هغه خپل لومړی شپه د لارې غاړې کمپ کیښود، د اسمان لاندې پراته، د ستوریو کتل یې کوله چې هیچا دا ډېر نه لیدلي وو.

د خوب نه مخکې یې بسم الله ویله، نه ځکه چې فکر کاوه دا ضروري دي، بلکې ځکه چې مور یې همدا کوله، هر ماښام، د هغه د یاد پاتې کیدو له کبله.

دوه ورځې یې لاره ونیوله، د خیبر درې خواته، چې د یوه زیارت سره مخامخ شو، یو کوچنی سپین زیارت د یوه زوړ پلانتان لاندې، چیرته چې مسافرین له نسلونو راهیسې ارام کول. هلته یو ړوند بوډا کیناستی و، چې خلکو یې د کلي قاري صاحب بللو، ځکه چې ټول قرآن یې په یاد و، سره له دې چې سترګو یې شل کاله کېدي هیڅ نه لیدل.

"کیني، هلکه،" بوډا ویل، له دې مخکې چې یار محمد یوه خبره وکړي. "زه اوري چې خولۍ دې څومره دروند دی، او زړه دې څومره سپک."

یار محمد کیناست، زیات د کنجکاوۍ له کبله، نه د ملګرتیا اړتیا.

"زه تاته د یوه بزګر کیسه کوم، چې مخکې له دې چې زما سترګې ضایع شي پیژاندم یې،" قاري ویل. "هغه هره ورځ خپل ځمکه په بشپړ احتیاط اوبه کاوه، هره فرو یې دقیق محاسبه کوله، او کله چې باران سره له دې هم رانغی، پر اسمان خفه شو. ویل یې: 'ما ټول سم کړی دی.' یو ګاونډی چې لږ محاسبه کوله خو ډېر دعا یې کوله، بدترینه فرو یې درلوده خو غوره حاصلات یې درلودل. پوهیږې ولې؟"

"ځکه چې الله غواړي موږ دعا کوو، نه یوازې محاسبه؟"

"ځکه چې روزي دوه لاسونو ته اړتیا لري، هلکه. یو لاس کار کوي. بل لاس باور کوي. څوک چې یوازې په یو لاس روان وي، په نیمه لار کې راپرځي." قاري د هغه غږونو خواته وخندل چې د یار محمد اضطراب یې افشا کاوه. "ته اوس دواړه خولۍ د سودا نه ډک روان یې، او دواړه لاسونه د دعا نه خالي. پام کوه چې دا تاته توازن مه ګډوي."

یار محمد ورته مننه وکړه، زیات د عمر درناوي له کبله نه د باور له کبله، او خپله لار یې ونیوله. د مور کاڼۍ همغلته پاتې شوه، د جامو لاندې، نالوستل شوې.

پیښور بازار لوی او شور و، تر هغه چې یار محمد فکر کاوه. د ادویاتو ساکونو او مسګرو منځ کې، یوه سوداګر یې موندل چې د رښتینی سړي ادعا کوله، او ورته یې وړاندیز وکړ چې وچې شاتوتي د نغدو پیسو په بدل کې وتاله، "ترڅو نن سبا بیرته لاړ شې، مخکې له دې چې نرخونه راشلیږي."

ترازو، لکه چې یار محمد یوازې د ماښام په خپل هوټل کې کله چې یې خپلې سکې بیا شمیرلې وموندل، تغیر شوی و. هغه د نیمي ارزښت لپاره خرڅ کړي وو چې خپله سودا یې رښتیا درلوده.

هغه ټوله شپه ویده و پاتې، حساب یې بیا کاوه، د خپلې محاسبې خطا یې لټوله، خو نه یې موندله، ځکه چې خطا د هغه محاسبه کې نه وه، بلکې د هغه باور کې وه چې پر یوه پردي سړي یې کړی و، چې زړه یې نشو کولی وپلټي. لومړی ځل، راهیسې چې کلی یې پریښی و، یې د جامو لاندې د مور کاڼۍ راوویستله او ولوستله. دا یوه ساده دعا وه د روزي لپاره چې د خپل کلي جومات نه یې پیژانده، خو هغه شپه کلمات یې په ذهن کې بل ډول غوږیدلي.

سبا سهار، لږ پیسو سره په خولۍ کې، یار محمد د یوه زوړ د ټوکرو سوداګر، چې نوم یې حاجي دولت و، سره د بار وړونکي کار وموند، چې د کتان ټوکرې یې د ګدامونو منځ کې لیږدول. کار ګران و او مزدوري کمه، خو حاجي دولت هغه سړی و چې خپل ترازو هیچیرته نه بدلاوه، او خپل کارکوونکي هیڅ نه غولاوه، سره له دې چې خپله هم بډای نه و.

د یار محمد سره یو سړی کار کاوه، چې نوم یې رحیم و، زوړ، د کلونو بار وړلو نه د شا پر خال سره، چې له دې سره هم هره ورخ خپله ساده ډوډۍ په تودي سره شریکوله چې یار محمد یې نشو پوهیدلی.

"ته څنګه په دا لږ شي خوشحاله یې؟" یوه ورځ یې ترې پوښتنه وکړه.

"زه په لږ شي خوشحاله نه یم،" رحیم ځواب ورکړ. "زه خوشحاله یم ځکه چې پوهیږم، هغه څه چې لرم زما حق دی، نه ځکه چې زه د بل چا نه هوشیار وم، بلکې ځکه چې الله ماته راکړی دی. هغه سړی چې تا غولولی، نن ډېرې پیسې لري زما نه. خو ووایه ما ته، هلکه، فکر کوې چې زړه یې شپه کې زما نه ارام ویده کیږي؟"

یار محمد درې میاشتې د حاجي دولت سره کار وکړ. هغه زده کړه چې ټوکر د لمس نه وپیژني، نرخونه رښتیا خبرې وکړي، او دعا یې وکړه، لومړی ځل په خپل ژوند کې رښتیا، نه د دندې په توګه، بلکې د یوه سړي په توګه چې واقعیا د ځواب انتظار باسي.

د میاشتو تر مخ، حاجي دولت یار محمد ته د سودا پیچلي خواوي زده کړې: څنګه د ریښمي نه کتان توپیر وشي یوازې د ګوتو سره، څنګه د لیرې راغلو مشتریانو سره خبرې وشي، او د کوم مهال پیسې یې قرض کړي او کوم مهال نه.

یوه ورځ، حاجي دولت ورته وویل: "زه هر کال ډېر کارکوونکي کرایه کوم. ډېری یې د دې لپاره راځي چې پیسې راټولې کړي او لاړ شي. ته د دې لپاره راغلی چې سودا زده کړې. دا توپیر زه ګورم."

یار محمد دا خبره نه هیروله. د هغه زره نه یوازې د ګټې فکر تری، بلکې د کار پخپله د ارزښت احساس یې پیدا شو، او د هغه شپو دعاوې نور د غوسې یا بیزارۍ نه وې، بلکې د مننې.

کله چې د کرسمن موسم راغی، حاجي دولت یوه لویه قافله د کابل خواته سازمان کړه، او یار محمد یې د خپل مرستیار په توګه د ځان سره واخیست، نه د بار وړونکي په توګه، بلکې د هغه کس په توګه چې اوس د سودا په خبرو کې یې خبره شمیرل کیده.

د یوه کوچنی درې کې، چیرته چې غرونه له دوو خواوو نږدې یو بل ته راتلل، قافله د غلو له خوا ودرول شوه. درې سړي له دواخو وتلي وو، تورې ورسره، او د سوداګرو نه یې غوښتل چې هر څه پریږدي.

یار محمد ویرېده، خو د حاجي دولت غږ یې یاد شو، ارام، سره له دې چې زوړ او کمزوری ښکاره و: "موږ سره سره مقاومت نه کوو. موږ یوازې رښتیا خبرې کوو."

حاجي دولت مخکې ته ورغی، بې وسلې، او د غلو مشر ته یې وویل چې دا ټوله سودا د لسو کورنیو د ژوند ذریعه ده، نه د یوه سړي بډایتوب. یار محمد، سره له دې چې زړه یې ټوک ټوک کاوه، ورسره ودرید، او د هغه غولیدونکي سوداګر خبره یې رایاده شوه چې د دوکې سره بډای شوی و خو هیچا یې باور نه درلود.

غلو مشر یار محمد ته وکتل، هغه ته چې نه ویرېده او نه هم سوله کوله، یوازې حقیقت یې ویل، او کمه اندازه پیسو یې قبول کړې، نه ټوله قافله، او لاړ شو. وروسته، حاجي دولت یوازې دا ویل: "هغه سړی چې تل رښتیا وایی، حتی غله هم زیات وقت نه غولوي."

کله چې قافله کابل ته رسیده، خبر راغی چې هغه سوداګر چې یار محمد یې لومړی ورځ غولولی و، پخپله غولیدلی و. یو لوی سوداګر د کابل نه، د همغه بدل شوي ترازو سره یې ونیوه، او د ټول بازار په وړاندې یې رسوا کړ. دوکان یې وتړل شو، نوم یې د بازار په ژبه د بې باورۍ کلیمه شوه.

حاجي دولت کله چې دا خبر واورید، یوازې دا یې ویل: "هغه څه چې د کوچني ترازو سره ګټل کیږي، تل د ځان د ترازو کې کموالی لري."

یار محمد دا خبره په خپل زړه کې ساتله، نه د خوشحالۍ له کبله چې هغه سړی کمزوری شوی و، بلکې ځکه چې لومړی ځل یې حس کړه چې دا دنیا یو ډول انصاف لري، سره له دې چې دا انصاف تل سملاسي نه راځي.

د همدې موسم په اخره کې، د کلي نه یو پیغام راغی: باران نه و راغلی، او د یار محمد کلي کرهنه سخته زیانمنه شوه. پلار یې، سره له دې چې هیڅ نه غوښتل، یوه کوچنۍ لیک ولیکه، چې یوازې دا یې ویله خبر یې شوی وي.

یار محمد د خپلو لومړیو میاشتو مزدوري، چې یې د راتلونکي سودا لپاره ساتلې وه، نیمه یې کور ته واستوله، او نیمه یې ساتله. دا یوه پریکړه وه چې نه له محاسبې راغله، بلکې له هغه څه چې رحیم ورته ویلي وو: "روزي کله هم نه کمیږي ځکه چې تا شریکه کړه. دا کمیږي کله چې تا هیر کړه چې له چا راغلې وه."

حاجي دولت، کله چې یې دا خبره واوریده، نه یې ملامته کړ، بلکې یار محمد یې د بل موسم لپاره هم ساته، او ورته وویل: "اوس زه پوهیږم چې ته د دې سودا لپاره نه یې، ته د سودا تر شا د خلکو لپاره یې. دا توپیر ترټولو ارزښتمن دی."

کله چې منی راغی، یار محمد خپل کلي ته وګرځید. هیڅ لوی شتمني یې رانه وله، خو کافي چې خپل پلار ته نوې رمه جوړه کړي، کافي چې واده وکړي، او یوه کیسه چې خپلو ماشومانو ته به یې کوله.

پلار یې د لومړۍ شپې یوازې دا یوه پوښتنه ترې وکړه: "هغه روزي دې وموندله چې پسې تلې؟"

"ما پوه شوم چې زه یې نه و موندلو ته اړتیا نه لرم،" یار محمد ویل. "زه یوازې اړتیا درلودم چې دواړو لاسونو سره روان شم. یو چې کار کوي. او بل چې باور کوي."

پای

یوولسم څپرکی: د مور مرګ

وچکالي او بد خوراک، چې کمپ کې هر وخت موجود و، مور یار محمد ضعیفه کړې وه، سره له دې چې هیچا دا جدي نه ګڼله، تر هغه ورځې چې نور له خوبه راپاڅیدلی نشوای.

یار محمد، چې اوس دیارلس کلن و، د هغه شپې خپل ژوند کې لومړی ځل احساس کړ چې د ټولو ډبرو، ټولو پیسو، چې یې راټولې کړې وې، هیچ ارزښت نه درلود، د دې شیبې په وړاندې.

وروستي خبرې چې مور یې ورته کړې، نرمې وې، نه د پیغور: "زما زوی، زه نه پوهیږم چې لار دې چیرته بوتله. خو زه پوهیږم چې پیل دې چیرته و."

وروسته له مرګ، یار محمد د خیمو شاته ناست و، شپې پر شپې، هیچا سره خبرې نه کولې. هغه چې یې کړي وو، لکه فلم د سترګو مخې ته تیریدل: د دوکو خرڅلاو، د پلار سترګې، د استاد نذیر نه لرې کیدل.

هغه شپه، لومړی ځل له کلونو راهیسې، یې هغه کوچنۍ کاڼۍ، چې مور یې ورته ورکړې وه، بیا پیدا کړه، د یوې کهاړی لاندې، چیرته چې یې پټه کړې وه کله چې د دې نه بیزاره شوی و.

دعا یې ولوستله. نه د عادت له کبله. ځکه چې لومړی ځل، یې د دې کلماتو مانا د خپل زړه له کومي احساس کړه: چې الله هغه چا ته هم خلاصي ورکوي چې ځان یې بشپړ ورک کړی وي.

استاد نذیر، کله چې یار محمد د میاشتو نه وروسته یې خیمه ته ولاړ، هیڅ پوښتنه ترې نه وکړه د هغه نه تلو هکله. یوازې یې ورته وویل: "کیني. موږ له هغه ځایه پیل کوو چې تا پریښی و."

یار محمد، د میاشتو په اوږدو کې، نه یوازې قرآن مجید زده کاوه، بلکې د پیغمبر صلی الله علیه وسلم سیرت یې زده کاوه، او هغه کیسه چې استاد نذیر یې ورته په خاص ډول کیسه کوله: د پیغمبر صلی الله علیه وسلم د سوداګرۍ کیسه، مخکې له نبوت، کله چې خلکو هغه ته "الامین" ویل، باوري، ځکه چې د هغه ترازو هیچیرته درغلي نه کوله.

"دا هغه سوداګري ده چې زه غواړم ته یې زده کړې،" استاد نذیر ویل. "نه هغه چې پیسې زیاتوي. هغه چې زړه سپین ساتي."

یوه شپه، یار محمد خپل پلار ته ورغی، د کلونو نه وروسته چې یو بل سره یې ښې خبرې نه کړې وې. هیڅ یې نه وویل مخکې، یوازې د هغه مخې ته کیناست، او ژړل یې پیل کړ، لکه یو ماشوم.

"زه هغه کس شوی وم چې جګړه مو ترې تښتیدلې وه،" یار محمد ویل. "خو ته رښتیا ویلې."

پلار یې، چې هیڅ کله یې د احساساتو ښکاره کول نه خوښیدل، یوازې لاس یې د هغه سر باندې کیښود، لکه د ماشومتوب ورځو په شان. "زه تل پوهیدم چې ته بیرته راځې. ځکه چې زه تاته هغه زړه ورکړی و چې تل خپل لاره موندلی شي."

پنځلسم څپرکی: د زده کړې فرصت

یو سازمان، چې د کمپ کې یې ځوانانو ته د زده کړو بورسونه ورکولې، یار محمد غوره کړ، ځکه چې استاد نذیر یې نوم ورکړی و. امتحان یې ورکړ، او وروسته له یوه کال، خبر راغی: یار محمد به اروپا ته ولاړ شي، زده کړې لپاره.

پلار یې هیڅ نه ویل، خو هغه ورځ یې چې یار محمد روان و، تر هغه وخته یې ولاړ و چې نور یې لیدلی نشوای، لکه هغه ورځ چې کلی یې پریښی و، کلونه مخکې.

اروپا یار محمد ته هر څه ورکړل چې کمپ کې یې هیچا نه لیدلي وو: رڼا چې هیچا نه خالي کوي، خواړه چې هیڅ کله نه کمیږي، او یوه ازادي چې لومړی یې نشوای پوهیدلی.

خو دا ازادي، یوه بله ډول وسوسه هم راوړه. ملګري یې چې هغه د شپې ژوند ته بوتلل، د دین پوښتنې یې کولې لکه زوړ شی چې باید پریښودل شي. ځینې وختونه، یار محمد د لمانځه وخت هیروو، نه د بیزارۍ له کبله، بلکې د بوختوب له کبله.

خو یوه شپه، کله چې د یوې کوچنۍ خونې کې یوازې و، لرې له خپل کلي، لرې له هر هغه چا چې یې پیژانده، هغه د لمانځه قیام کولو ته ودریده، یوازې، او لومړی ځل احساس یې کړ چې دا هغه شی دی چې هیچا نشي اخیستلی، که هر څومره هم بوخت وي: هغه پیژني چې دی څوک دی.

یار محمد اقتصاد زده کاوه، خو هغه زده کړه چې ترټولو ارزښتمنه وه، د کتابونو نه نه راغله، له هغو کسانو راغله چې یې لیدل: ملګري یې چې یوه کوچنۍ پروژه پیل کړې وه، شپه او ورځ پرې کار کاوه، او کله چې ناکامه شوه، بیا یې له سره پیل کړه، سره له دې چې زیات کسان ورته ویل "دا بار بار یو شان کار دی."

استاد یې، یوه ورځ د درس په مینځ کې، د یوه رښتینی سوداګر کیسه کوله، چې له یوه کوچني کور نه یې یو لوی شرکت جوړ کړ، او کله چې بریالی شو، خپل کارکوونکي یې شریکان کړل، نه ځکه چې مجبور و، بلکې ځکه چې زده کړی و چې حقیقي بریا هغه ده چې له ځان نه هم تر هغو خلکو رسیږي چې ستاسو سره کار کوي.

یار محمد دا یاد کړه: هغه کوچنۍ پیسه چې هر ورځ ساتل کیږي، لکه حاجي کریم ورته ویلي وو، له لویو پیسو زیات قدرت لري. خو اوس یې دا هم زده کړه چې دا پانګه یوازې د پیسو نه ده، د اعتماد هم ده، چې یو ورځ تر بل ورځ جوړیږي، او یو ځل له منځه تللی شي.

یار محمد خپله کوچنۍ پروژه پیل کړه، او لومړی کال یې بشپړ ناکامه شوه. پیسې یې له لاسه ورکړې چې یې کلونه راټولې کړې وې، او یوه شپه، د خپل کوچني خونې کې، هغه زوړ احساس بیا راغی: دا چې هیچ ارزښت نه لري بیا پیل کول.

خو دا ځل، هغه هغه احساس سره مختلف ډول چلند وکړ. دده یاد شو هغه خبره چې یو ځل یې لوستلې وه: هغه کسان چې فکر کوي ناکامي یې پیژندنه ده، بیا نشي پاڅیدلی. هغه کسان چې ناکامي د زده کړې یوه برخه ګڼي، هر ځل قوي راپاڅیږي.

یار محمد لاسته راوړه چې خپل احساسات وپیژني مخکې له دې چې دوی هغه کنترول کړي، چې خپل خبرو کې د نورو احساسات هم په نظر کې ونیسي، او چې ترټولو سخت کلمات هغه دي چې هغه پخپله خپل ځان ته ویلي وي. دا یو ډول پوهه وه چې هیچ کتاب یو ځل یې نشوای ښوولی، یوازې تجربه.

کلونه تیر شول. یار محمد خپله کوچنۍ سوداګري بیا پیل کړه، دا ځل په احتیاط، په صبر، او هغه خلک چې ورسره کار کول، تل ویل: "دا سړی هیڅ کله نه غولوي، حتی کله چې ضرر ورکوي."

خو له ټولو هغو کلونو کې چې اروپا کې تیر شول، یو شی هیچ کله یې نه بدل شو: هره جمعه، هغه د لمانځه لپاره ولاړ. هره شپه، هغه خپل مور ته دعا کوله. او کله چې یو چا یوه ورځ ترې پوښتنه وکړه چې "آیا تا هیر کړی چیرته نه یې راغلی؟" هغه یوازې وخندل: "زه هیڅ ورځ هیر نه کړی. دا هغه دلیل دی چې زه لا هم زه یم."

شلم څپرکی: د زړه غوښتنه

کله چې یار محمد څلویښت کلن شو، یوه شپه یې خوب ولید: خپل پلار، زوړ، د خپل کور دروازې ته ناست، انتظار باسي. سبا سهار یې پریکړه وکړه چې کور ته ولاړ شي، نه د لنډ سفر لپاره، بلکې د تل لپاره.

کله چې یار محمد خپل کلي ته رسید، پلار یې زوړ و، خو سترګې یې هغه رڼا لرله چې یار محمد یې د ماشومتوب نه یادوله. "ته راغلې،" پلار یې یوازې دا ویل.

یار محمد هغه ته ویل هر هغه څه چې یې کړی و: د ناکامیو، بریاوو، او هغه سوداګرۍ چې اوس یې درلوده، هغه چې خلک پکې باور درلودل، نه ځکه چې زیرک و، بلکې ځکه چې صادق و.

یار محمد خپل زوی ته، چې اوس لس کلن و، هغه کیسه کیسه کوله، د غرونو، د جګړې، د کمپ، او د هغه ډبرو چې یو وخت یې زړه توره کړې وې.

"نو ولې دې سوداګري نه پریښوده، کله چې دې پوه شوې چې غلط دی؟" زوی یې پوښتنه وکړه.

"ځکه چې سوداګري ځان بده نه ده،" یار محمد ځواب ورکړ. "بد هغه زړه وي چې پرې حاکم وي. زه دې هغه خبره وایم چې یو ړوند قاري ماته د یوه زیارت سره وویله، کله چې زه د تا عمر درلودم: روزي دوه لاسونو ته اړتیا لري. یو چې کار کوي. بل چې باور کوي. او زړه باید دا دواړه لاسونه وکاروي، نه یوازې یو."

پای